Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej

Ocena użytkowników: 0 / 5

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 
Obowiązek szkolny i obowiązek nauki

W polskim systemie oświaty rozróżnia się obowiązek szkolny i obowiązek nauki.

Nauka jest obowiązkowa do ukończenia 18 roku życia, przy czym obowiązek szkolny obejmuje 8-letnią szkołę podstawową (uczniowie w wieku 7–15 lat).

Uczniowie posiadający orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego mogą być kształceni w poszczególnych typach szkół do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym kończą:

  1. 20 rok życia – w przypadku szkoły podstawowej;
  2. 24 rok życia – w przypadku szkoły ponadpodstawowej

 

System edukacji obejmuje jednostki oświatowe ogólnodostępne, ogólnodostępne z oddziałami integracyjnymi lub specjalnymi, integracyjne lub specjalne:

  1. przedszkola (dzieci w wieku 3-6 lat);
  2. szkoły podstawowe (uczniowie w wieku 7-15 lat), kryterium przyjęcia do szkoły podstawowej jest wiek;
  3. szkoły ponadpodstawowe (uczniowie w wieku 15–18/19 lat):
    1. czteroletnie liceum ogólnokształcące, pięcioletnie technikum, trzyletnia branżowa szkoła I stopnia i dwuletnia branżowa szkoła II stopnia,
    2. szkoła policealna o okresie nauczania nie dłuższym niż 2,5 roku (osoby od 18 roku życia),
    3. trzyletnia szkoła specjalna przysposabiająca do pracy dla uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym oraz dla uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi, której ukończenie umożliwia uzyskanie świadectwa potwierdzającego przysposobienie do pracy.

Dzieci w wieku 3–5 lat, których rodzice chcą, by korzystały z edukacji przedszkolnej, mają zapewnione miejsce realizacji wychowania przedszkolnego w przedszkolu, oddziale przedszkolnym w szkole podstawowej lub w innej formie wychowania przedszkolnego (punkcie przedszkolnym lub zespole wychowania przedszkolnego). Zapewnienie miejsca realizacji wychowania przedszkolnego jest zadaniem własnym gminy. Dzieci przybywające z zagranicy przyjmowane są do publicznego przedszkola na takich samych warunkach, jak obywatele polscy.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach wychowaniem przedszkolnym może także zostać objęte dziecko, które ukończyło 2,5 roku.

Dzieci w wieku 6 lat są obowiązane odbyć roczne przygotowanie przedszkolne w przedszkolu, oddziale przedszkolnym w szkole podstawowej lub w innej formie wychowania przedszkolnego w tym w przedszkolach i oddziałach przedszkolnych integracyjnych lub specjalnych. Dzieci posiadające orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego wydane ze względu na niepełnosprawność, mogą skorzystać z możliwości odroczenia obowiązku szkolnego do 9 roku życia.

Rodzice dzieci w wieku 6 lat (i starszych) odbywających roczne przygotowanie przedszkolne są zwolnieni z opłat za korzystanie z wychowania przedszkolnego w publicznych przedszkolach, oddziałach przedszkolnych w szkołach podstawowych oraz publicznych innych formach wychowania przedszkolnego – ponoszą tylko opłaty za wyżywienie.

Rodzice dzieci w wieku 3–5 lat, ponoszą opłaty za korzystanie przez ich dzieci z wychowania przedszkolnego w czasie wykraczającym poza ustalony przez gminę czas bezpłatnego nauczania, wychowania i opieki (nie krótszy niż 5 godzin dziennie) i za wyżywienie. Wysokość opłaty za każdą godzinę wykraczającą poza czas bezpłatny nie może przekraczać 1 zł.

Rok szkolny w szkole podstawowej i w szkołach ponadpodstawowych podzielony jest na dwa semestry. Zajęcia edukacyjne trwają od 1 września do najbliższego piątku po dniu 20 czerwca.

Warunkiem przyjęcia do szkoły podstawowej lub ponadpodstawowej ucznia przybywającego z państwa członkowskiego UE lub EFTA jest posiadanie świadectwa, zaświadczenia lub innego dokumentu potwierdzającego uczęszczanie do szkoły za granicą i liczbę lat nauki. Do publicznej szkoły podstawowej w miejscu zamieszkania uczeń przyjmowany jest z urzędu (tzn. szkoła nie może odmówić przyjęcia ucznia). Do publicznej szkoły ponadpodstawowej uczeń jest przyjmowany, jeśli szkoła posiada wolne miejsca.

Uczeń szkoły podstawowej i ponadpodstawowej nieznający języka polskiego ma prawo do minimum 2 godzin dodatkowych bezpłatnych zajęć z języka polskiego tygodniowo. W szkołach mogą być tworzone oddziały przygotowawcze dla uczniów nieznających języka polskiego. Nauka w oddziale trwa do końca roku szkolnego, w którym uczeń został przyjęty do oddziału i może być skrócona lub wydłużona, lecz nie więcej niż o jeden rok szkolny.

W szkole podstawowej i szkołach ponadpodstawowych obowiązuje sześciostopniowa skala ocen od 1 do 6, gdzie ocena 1 jest oceną najniższą, a ocena 6 najwyższą.

Uczniowie szkół podstawowych mają prawo do bezpłatnego dostępu do podręczników, materiałów edukacyjnych lub materiałów ćwiczeniowych, przeznaczonych do obowiązkowych zajęć edukacyjnych z zakresu kształcenia ogólnego. Podręczniki i materiały zapewnia im szkoła, która otrzymuje na ten cel dotację z budżetu państwa.

Uczniowie kończą szkołę podstawową, jeżeli w wyniku klasyfikacji końcowej otrzymali ze wszystkich obowiązkowych zajęć edukacyjnych pozytywne końcowe oceny klasyfikacyjne oraz przystąpili do egzaminu ósmoklasisty. Egzamin ósmoklasisty jest przeprowadzany w formie pisemnej z języka polskiego, matematyki oraz z języka obcego nowożytnego, a od roku szkolnego 2019/2020, również z jednego przedmiotu wybranego z wymienionych: biologia, chemia, fizyka, geografia, historia. Nie jest określony minimalny wynik, jaki uczeń powinien otrzymać z tego egzaminu. Wyniki uzyskane na egzaminie ósmoklasisty są umieszczane na zaświadczeniu o szczegółowych wynikach tego egzaminu i są brane pod uwagę przy rekrutacji do szkoły ponadpodstawowej.

Uczeń albo absolwent, niebędący obywatelem polskim, któremu ograniczona znajomość języka polskiego utrudnia zrozumienie czytanego tekstu, może przystąpić, na podstawie pozytywnej opinii rady pedagogicznej, do:

  1. egzaminu ósmoklasisty z wyjątkiem egzaminu ósmoklasisty z języka obcego nowożytnego – w warunkach i formie dostosowanych do jego potrzeb edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych wynikających z tego ograniczenia;
  2. egzaminu maturalnego, z wyjątkiem egzaminu maturalnego z języka obcego nowożytnego, języka mniejszości narodowej, mniejszości etnicznej lub języka regionalnego – w warunkach dostosowanych do jego potrzeb edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych wynikających z tego ograniczenia.

Absolwenci liceów ogólnokształcących mogą kontynuować naukę w szkołach policealnych o okresie nauczania nie dłuższym niż 2,5 roku. Warunkiem przyjęcia do szkół policealnych jest posiadanie wykształcenia średniego. Uznaje się z mocy prawa (tj. bez konieczności przedkładania opinii organów czy instytucji polskich), że wykształcenie średnie potwierdzają świadectwa lub inne dokumenty wydane w systemie oświaty państw członkowskich UE lub EFTA, które uprawniają do podjęcia studiów wyższych w tym państwie. Inne świadectwa lub dokumenty o wykształceniu uzyskane w państwie członkowskim UE lub EFTA mogą być uznane wyłącznie przez Kuratora Oświaty w drodze postępowania administracyjnego.

Uczniowie branżowych szkół I i II stopnia, techników i szkół policealnych, w tym niepełnosprawni, zagrożeni niedostosowaniem społecznym i niedostosowani społecznie, którzy zdadzą egzamin potwierdzający kwalifikacje w zawodzie z zakresu danej kwalifikacji wyodrębnionej w zawodzie, otrzymują świadectwo potwierdzające kwalifikację w zawodzie, a po zdaniu egzaminów ze wszystkich kwalifikacji w danym zawodzie oraz ukończeniu szkoły, również dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe umożliwiający podjęcie pracy w danym zawodzie.

Absolwenci branżowej szkoły I stopnia mogą kontynuować naukę:

  1. w branżowej szkole II stopnia w celu uzyskania dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe w zawodzie nauczanym na poziomie technika oraz uzyskania wykształcenia średniego branżowego. Absolwenci branżowej szkoły II stopnia po zdaniu egzaminu maturalnego będą mogli kontynuować naukę na studiach (kształcenie w branżowej szkole II stopnia rozpocznie się od września 2020 r.);
  2. w liceum ogólnokształcącym dla dorosłych od klasy drugiej, w celu uzyskania wykształcenia średniego i zdania matury, co umożliwi im kontynuację nauki na studiach wyższych;
  3. na kwalifikacyjnych kursach zawodowych organizowanych przez publiczne i niepubliczne szkoły prowadzące kształcenie zawodowe, placówki takie jak centra kształcenia praktycznego i centra kształcenia ustawicznego, a także przez instytucje rynku pracy.
Szkolnictwo wyższe

Na system szkolnictwa wyższego składają się:

  1. studia pierwszego stopnia – forma kształcenia, na którą są przyjmowani kandydaci posiadający świadectwo dojrzałości, kończąca się uzyskaniem kwalifikacji pierwszego stopnia (uzyskiwany tytuł: licencjat, inżynier lub równorzędny);
  2. studia drugiego stopnia – forma kształcenia, na którą są przyjmowani kandydaci posiadający co najmniej kwalifikacje pierwszego stopnia, kończąca się uzyskaniem kwalifikacji drugiego stopnia (uzyskiwany tytuł: magister, magister inżynier lub równorzędny);
  3. jednolite studia magisterskie – forma kształcenia, na którą są przyjmowani kandydaci posiadający świadectwo dojrzałości, kończąca się uzyskaniem kwalifikacji drugiego stopnia (uzyskiwany tytuł: magister, magister inżynier lub równorzędny);
  4. studia trzeciego stopnia – studia doktoranckie, prowadzone przez uprawnioną jednostkę organizacyjną uczelni, instytut naukowy Polskiej Akademii Nauk, instytut badawczy lub międzynarodowy instytut naukowy działający na terytorium Polski utworzony na podstawie odrębnych przepisów, na które przyjmowani są kandydaci posiadający kwalifikacje drugiego stopnia, kończące się uzyskaniem kwalifikacji trzeciego stopnia (uzyskiwany stopień naukowy: doktor lub doktor sztuki);
  5. studia podyplomowe – forma kształcenia, na którą są przyjmowani kandydaci posiadający kwalifikacje co najmniej pierwszego stopnia, prowadzona w uczelni, instytucie naukowym Polskiej Akademii Nauk, instytucie badawczym lub Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego, kończąca się uzyskaniem kwalifikacji podyplomowych.

O przyjęcie do szkoły wyższej mogą ubiegać się osoby, które uzyskały świadectwo dojrzałości albo świadectwo dojrzałości i zaświadczenie o wynikach egzaminu maturalnego z poszczególnych przedmiotów. Warunki i tryb przyjęć na studia są określane autonomicznie przez szkoły wyższe. Uczelnia ustala jakie wyniki egzaminu maturalnego stanowią podstawę przyjęcia na studia pierwszego stopnia lub jednolite studia magisterskie. Uczelnia może przeprowadzić dodatkowe egzaminy wstępne, tylko w przypadku konieczności sprawdzenia uzdolnień artystycznych, sprawności fizycznej lub szczególnych predyspozycji do podejmowania studiów na danym kierunku, niesprawdzanych w ramach egzaminu maturalnego lub gdy osoba ubiegająca się o przyjęcie na studia posiada świadectwo maturalne uzyskane za granicą.

Uznaje się z mocy prawa (tj. bez konieczności przedkładania w uczelni opinii organów czy instytucji polskich), że wykształcenie średnie wraz z uprawnieniami do ubiegania się o przyjęcie na studia w polskich uczelniach potwierdzają te świadectwa lub inne dokumenty wydane w systemie oświaty państwa członkowskiego UE lub EFTA, które uprawniają do podjęcia studiów wyższych w tym państwie. Obowiązuje zasada uznawania zagranicznych uprawnień do studiów wyższych w analogicznym zakresie. Zatem, świadectwo zagraniczne uprawniające do ubiegania się o przyjęcie jedynie na niektóre kierunki i rodzaje studiów wyższych w danym państwie członkowskim UE lub EFTA, uprawnia w Polsce do aplikowania na studia wyższe o takich samych lub podobnych programach kształcenia. Uprawnienia do studiów wyższych uzyskane w danym państwie oraz ich zakres powinny być udokumentowane przed przyjazdem do Polski. Studia w uczelni są prowadzone jako studia stacjonarne lub niestacjonarne.

Rok akademicki trwa od października do czerwca. Podzielony jest na dwa semestry. Aktualnie w Polsce działa 401 uczelni, z czego 132 to uczelnie publiczne, 261 uczelni niepublicznych oraz 8 uczelni kościelnych.

Absolwentom studiów pierwszego stopnia nadaje się następujące tytuły zawodowe:

  1. inżynier architekt – po uzyskaniu efektów kształcenia określonych dla kwalifikacji pierwszego stopnia na kierunku architektura;
  2. inżynier architekt krajobrazu – po uzyskaniu efektów kształcenia określonych dla kwalifikacji pierwszego stopnia na kierunku architektura krajobrazu;
  3. inżynier pożarnictwa – strażakom Państwowej Straży Pożarnej po uzyskaniu efektów kształcenia określonych dla kwalifikacji pierwszego stopnia na kierunku inżynieria bezpieczeństwa w specjalności inżynieria bezpieczeństwa pożarowego w Szkole Głównej Służby Pożarniczej na studiach prowadzonych dla strażaków Państwowej Straży Pożarnej;
  4. inżynier – po uzyskaniu efektów kształcenia określonych dla kwalifikacji pierwszego stopnia oraz efektów kształcenia prowadzącego do uzyskania kompetencji inżynierskich;
  5. licencjat pielęgniarstwa –po uzyskaniu efektów kształcenia określonych dla kwalifikacji pierwszego stopnia na kierunku pielęgniarstwo;
  6. licencjat położnictwa – po uzyskaniu efektów kształcenia określonych dla kwalifikacji pierwszego stopnia na kierunku położnictwo;
  7. licencjat – po uzyskaniu efektów kształcenia określonych dla kwalifikacji pierwszego stopnia w przypadkach innych niż określone w pkt 1–6.

Absolwentom studiów drugiego stopnia nadaje się tytuły zawodowe:

  1. magister inżynier architekt – po uzyskaniu efektów kształcenia określonych dla kwalifikacji drugiego stopnia na kierunku architektura;
  2. magister inżynier architekt krajobrazu – po uzyskaniu efektów kształcenia określonych dla kwalifikacji drugiego stopnia na kierunku architektura krajobrazu;
  3. magister inżynier pożarnictwa – inżynierom pożarnictwa po uzyskaniu efektów kształcenia określonych dla kwalifikacji drugiego stopnia na kierunku inżynieria bezpieczeństwa w specjalności inżynieria bezpieczeństwa pożarowego w Szkole Głównej Służby Pożarniczej;
  4. magister inżynier – po uzyskaniu efektów kształcenia określonych dla kwalifikacji drugiego stopnia oraz efektów kształcenia prowadzącego do uzyskania kompetencji inżynierskich;
  5. magister pielęgniarstwa – po uzyskaniu efektów kształcenia określonych dla kwalifikacji drugiego stopnia na kierunku pielęgniarstwo;
  6. magister położnictwa – po uzyskaniu efektów kształcenia określonych dla kwalifikacji drugiego stopnia na kierunku położnictwo;
  7. magister sztuki – po uzyskaniu efektów kształcenia określonych dla kwalifikacji drugiego stopnia na kierunkach w ramach obszaru sztuki;
  8. magister – po uzyskaniu efektów kształcenia określonych dla kwalifikacji drugiego stopnia przypadkach innych niż określone w pkt 1–7.

Absolwentom jednolitych studiów magisterskich nadaje się tytuły zawodowe:

  1. lekarz – po uzyskaniu efektów kształcenia określonych dla jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarskim;
  2. lekarz dentysta – po uzyskaniu efektów kształcenia określonych dla jednolitych studiów magisterskich na kierunku lekarsko-dentystycznym;
  3. lekarz weterynarii – po uzyskaniu efektów kształcenia określonych dla jednolitych studiów magisterskich na kierunku weterynaria;
  4. magister farmacji – po uzyskaniu efektów kształcenia określonych dla jednolitych studiów magisterskich na kierunku farmacja;
  5. magister sztuki – po uzyskaniu efektów kształcenia określonych dla jednolitych studiów magisterskich na kierunkach w ramach obszaru sztuki;
  6. magister – po uzyskaniu efektów kształcenia określonych dla jednolitych studiów magisterskich na kierunkach innych niż kierunki wymienione w pkt 1–5.
Podejmowanie studiów w Polsce przez obywateli państw członkowskich UE lub EFTA

Na zasadach obowiązujących obywateli polskich mogą podejmować i odbywać studia:

  • pracownicy migrujący, będący obywatelami państwa członkowskiego UE lub EFTA, a także członkowie ich rodzin, jeżeli mieszkają na terytorium Polski;
  • obywatele państw członkowskich UE lub EFTA i członkowie ich rodzin, posiadający prawo stałego pobytu w Polsce;
  • obywatele państw członkowskich UE lub EFTA i członkowie ich rodzin, którzy posiadając środki finansowe niezbędne na pokrycie kosztów utrzymania podczas studiów, mogą podejmować i odbywać studia wyższe, studia doktoranckie oraz inne formy kształcenia, a także uczestniczyć w badaniach naukowych i pracach rozwojowych na zasadach obowiązujących obywateli polskich. Osobom tym nie przysługuje jednak prawo do stypendium socjalnego, stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych i zapomóg.

Warunkiem podjęcia studiów przez ww. obywateli jest poddanie się procedurze rekrutacji obowiązującej obywateli polskich, którzy ubiegają się o podjęcie studiów w formie stacjonarnej. W przypadku przyjęcia ich na studia mają oni – tak jak studenci i doktoranci z polskim obywatelstwem – prawo do ubiegania się o tzw. stypendia motywacyjne (tj. stypendia dla najlepszych studentów, za osiągnięcia w nauce oraz za wybitne osiągnięcia i za wybitne osiągnięcia sportowe). Obywatele ci mają także alternatywną możliwość ubiegania się o przyjęcie na studia i odbywania ich w trybie oraz na warunkach innych niż obowiązujące obywateli polskich, tj. na zasadach dotyczących obywateli państw nie będących państwami członkowskimi UE i EFTA.

Opłaty w uczelniach publicznych w Polsce

Uczelnia publiczna może pobierać opłaty za świadczone usługi edukacyjne związane z:

  • kształceniem studentów na studiach niestacjonarnych oraz uczestników niestacjonarnych studiów doktoranckich;
  • powtarzaniem określonych zajęć na studiach stacjonarnych oraz stacjonarnych studiach doktoranckich z powodu niezadowalających wyników w nauce;
  • prowadzeniem studiów w języku obcym;
  • prowadzeniem zajęć nieobjętych planem studiów, w tym zajęć uzupełniających efekty kształcenia niezbędne do podjęcia studiów drugiego stopnia na określonym kierunku;
  • prowadzeniem studiów podyplomowych, kursów dokształcających oraz szkoleń;
  • przeprowadzaniem potwierdzania efektów uczenia się.
Kształcenie ustawiczne i zawodowe

Osoby dorosłe mogą kształcić się w szkole podstawowej dla dorosłych, gimnazjum dla dorosłych i liceum ogólnokształcącym dla dorosłych oraz na kursach kompetencji ogólnych, a w przypadku kształcenia zawodowego – w ramach kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych (na kwalifikacyjnych kursach zawodowych, kursach umiejętności zawodowych i innych kursach umożliwiających uzyskiwanie i uzupełnianie wiedzy, umiejętności i kwalifikacji zawodowych) oraz w wybranych szkołach policealnych.

Kwalifikacyjny kurs zawodowy to kurs prowadzony według programu nauczania uwzględniającego podstawę programową kształcenia w zawodach w zakresie jednej kwalifikacji. Podmiot prowadzący kwalifikacyjny kurs zawodowy jest obowiązany uwzględnić w realizowanym na kursie programie nauczania wszystkie wskazane w podstawie programowej kształcenia w zawodach komponenty właściwe dla danej kwalifikacji. Ukończenie tego kursu umożliwia przystąpienie do egzaminu potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie, w zakresie danej kwalifikacji, przeprowadzanego przez okręgową komisję egzaminacyjną. Osoba, która ukończy kwalifikacyjny kurs zawodowy i zda egzamin potwierdzający kwalifikacje w zawodzie w zakresie danej kwalifikacji, otrzymuje świadectwo potwierdzające kwalifikacje w zawodzie.

Dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe w określonym zawodzie będzie mogła otrzymać osoba, która posiada poziom wykształcenia wymagany dla danego zawodu (odpowiednio wykształcenie zasadnicze branżowe lub średnie) oraz zda egzaminy z zakresu wszystkich kwalifikacji wyodrębnionych w danym zawodzie, czyli posiada świadectwa potwierdzające uzyskanie kwalifikacji wyodrębnionych w danym zawodzie.

Kwalifikacje w zawodzie, które mogą być kształcone na kwalifikacyjnych kursach zawodowych, wskazane są w klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego określonej rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej.

Kwalifikacyjne kursy zawodowe mogą prowadzić:

  • publiczne szkoły prowadzące kształcenie zawodowe w zakresie zawodów, w których kształcą;
  • niepubliczne szkoły posiadające uprawnienia szkół publicznych, prowadzące kształcenie zawodowe w zakresie zawodów, w których kształcą;
  • placówki kształcenia ustawicznego, placówki kształcenia praktycznego, ośrodki dokształcania i doskonalenia zawodowego;
  • instytucje rynku pracy prowadzące działalność edukacyjno-szkoleniową;
  • podmioty prowadzące działalność oświatową na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej.
System kwalifikacji w Polsce 

W Polsce funkcjonuje Zintegrowany System Kwalifikacji. Ma on służyć wspieraniu uczenia się przez całe życie, potwierdzaniu kompetencji i łatwiejszemu zdobywaniu zatrudnienia, poprzez zwiększenie przejrzystości kwalifikacji oraz możliwości ich porównywania w Polsce i za granicą.

Zintegrowany System Kwalifikacji obejmuje takie narzędzia jak:

  • Polska Rama Kwalifikacji – opis ośmiu wyodrębnionych w Polsce poziomów kwalifikacji odpowiadających odpowiednim poziomom europejskiej ramy kwalifikacji;
  • Zintegrowany Rejestr Kwalifikacji – rejestr publiczny prowadzony w systemie teleinformatycznym, ewidencjonujący kwalifikacje włączone do Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji;
  • jednolite standardy opisu kwalifikacji oraz zapewniania jakości kwalifikacji z edukacji pozaformalnej.

Zintegrowany System Kwalifikacji dotyczy kwalifikacji rozumianych jako określony zestaw efektów uczenia się (zgodnych z ustalonymi standardami), których osiągnięcie zostało formalnie potwierdzone przez upoważnioną instytucję. Zintegrowany System Kwalifikacji w Polsce obejmuje trzy rodzaje kwalifikacji:

  • kwalifikacje w oświacie oraz w szkolnictwie wyższym;
  • kwalifikacje „uregulowane”, które są nadawane na podstawie innych przepisów prawa (poza formalną edukacją);
  • kwalifikacje „rynkowe” nadawane bez podstawy prawnej umocowanej w przepisach powszechnie obowiązującego prawa.

Od 2017 r. na dokumentach (świadectwach, dyplomach) potwierdzających posiadanie danego poziomu kwalifikacji widnieje znak graficzny Polskiej Ramy Kwalifikacji (dla kwalifikacji pełnej lub cząstkowej).

Nauka języka polskiego

Kursy języka polskiego organizowane są przez uniwersytety oraz prywatne szkoły językowe. Mogą to być kursy wakacyjne, kursy semestralne, kursy całoroczne, warsztaty polonistyczne albo podyplomowe studia nauczania kultury polskiej i języka polskiego jako języka obcego. Kursy te są płatne. Niektóre są finansowane przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego i są wówczas bezpłatne.

LINKI DO PRZYKŁADOWYCH STRON INTERNETOWYCH SZKÓŁ I UCZELNI PROWADZĄCYCH KURSY JĘZYKA POLSKIEGO7:

7    Podane strony internetowe podają przykład ilustrujący szerokie spektrum możliwości nauki języka polskiego przez obywateli UE lub EFTA w Polsce.